skip to Main Content

Πως μπορεί να μας βοηθήσει το Focusing

Το Focusing μπορεί να μας διδάξει πώς :

  • να έλθουμε σε επαφή με βαθύτερα στρώματα της ύπαρξής μας και έτσι να γνωρίσουμε τί πραγματικά αισθανόμαστε και τι πραγματικά θέλουμε.
  • να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και να τον αποδεχτούμε όπως αληθινά είναι.
  • ν' αποκτήσουμε, ή και να βελτιώσουμε, τη σχέση μας με το σώμα μας.
  • να παίρνουμε σημαντικές αποφάσεις, μ' εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, την κρίση μας και την αξιολογική μας ικανότητα.
  • να μετατρέψουμε την αυτοκριτική και την ασάφεια των "μηνυμάτων" μας, όσον αφορά στην προσωπική, επαγγελματική και κοινωνική μας ζωή, σε ισχυρούς συμμάχους.
  • να βιώσουμε ηρεμία, δυναμισμό και απόλαυση της ζωής

Επίσης μπορεί να συνδυασθεί με την θεραπεία μας και έτσι αυξήσει την αποτελεσματικότητά της

Τηλ. +30 210 6459459 - e-mail: focusinghellas@yahoo.com - User:

FOCUSING, ΔΙΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ “ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΔΙΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ”

Greg Madison

Ο Greg Madison είναι ένας υπαρξιακός ψυχολόγος. Δίνει διαλέξεις περί υπαρξιακής ψυχολογίας. Εκτός από την ιδιωτική του εργασία στο Λονδίνο, το Μπράιτον και την εργασία του διαδικτυακά (online), ο Greg ταξιδεύει συχνά για να διδάξει Focusing καθώς και τη Βιωματική-Υπαρξιακή Θεραπεία (Experiential-Existential Therapy) (μια μορφή Focusing-βιωματικής Θεραπείας). Έχει εγκαθιδρύσει προγράμματα πιστοποίησης στην Focusing-βιωματική Θεραπεία στην Αυστραλία, την Πορτογαλία και το Λονδίνο και έχει ιδρύσει το Ινστιτούτο Focusing του Λονδίνου (London Focusing Institute) που προσφέρει επαγγελματικά και δημόσια μαθήματα στην ενσώματη ακρόαση και το [ενσώματο] σχετίζεσθαι. Συμμετέχει ενεργά σε προοδευτικά κινήματα εντός του επαγγελματικού κύκλου της ψυχολογίας και υποστηρίζει ομάδες που εργάζονται για ριζοσπαστική δημοκρατική αλλαγή. Ο Greg κατάγεται από τον Καναδά και τρέφει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις εμπειρίες του ανήκειν και της αίσθησης οικειότητας όπως αυτής που νιώθουμε «όταν βρισκόμαστε σπίτι μας». Έχει επιμεληθεί την έκδοση τριών βιβλίων και είναι ο συγγραφέας ενός βιβλίου με θέμα το να αφήνω «το σπίτι μου» με τίτλο «Το Τέλος του Ανήκειν» (The End of Belonging).
[web: www.gregmadison.net] [e-mail: info@gregmadison.net]

[μετάφραση: Νικόλαος Κυπριωτάκης, επιμέλεια: Παύλος Ζαρογιάννης]

[Το άρθρο αυτό κυκλοφορεί μεταφρασμένο στα Ελληνικά στο 6ο τεύχος του περιοδικού Εποχή – Epoché (ψυχοθεραπεία, φαινομενολογία, ερμηνευτική) (https://epoche.weebly.com/), το οποίο εκδίδεται από τις Εκδόσεις ΕΥΡΑΣΙΑ]

[Εισαγωγή – έναρξη αποσπάσματος]

Kαθώς κάθομαι απέναντι από ένα πελάτη, η πρόθεσή μου είναι να είμαι μαζί του καθώς εξερευνά την εμπειρία της ζωής του. Για να το κάνω αυτό, αφήνω την προσοχή μου να βυθιστεί μέσα στο σώμα μου. Εκεί μπορώ να ‘περιφέρομαι’ με μια σωματικά βιωμένη αίσθηση η οποία περιλαμβάνει μια παρούσα αίσθηση του άλλου προσώπου, το πώς είμαστε μαζί, την τρέχουσα διάθεσή μου, το τι κατανοώ σχετικά με τη θεραπεία… στην πραγματικότητα, πολλές πλευρές της κατάστασης, όλες δια μιας, χωρίς να επικεντρώνομαι σε κάτι συγκεκριμένο. Σε αυτή την όχι-επικεντρωμένη κατάσταση, μπορώ να είμαι με το άλλο πρόσωπο χωρίς να προσπαθώ να βρω μια επεξήγηση για αυτούς ή να τους ‘φτιάξω’. Είναι περισσότερο “(το) να είσαι” παρά “(το) να κάνεις” και είναι ό,τι αναγνωρίζω ως μια ουσιαστική πλευρά της υπαρξιακής-φαινομενολογικής θεραπείας.

Αλλά αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε. Κάποιες φορές, βρίσκω τον εαυτό μου να αποσπάται και να περιορίζεται από προϋπάρχουσες ιδέες, και συχνά αυτές είναι θεωρίες, τις οποίες έχω συναντήσει, σχετικά με το τι είναι η θεραπεία, το πώς είναι πραγματικά οι άνθρωποι, πώς λειτουργούμε ή, ακόμα χειρότερα, πώς ‘θα έπρεπε’ να είμαστε. Εάν δεν μπορώ να επικυρώσω ιδέες στη δική μου εμπειρία, αυτές παραμένουν άνωθεν, ως θεωρία. Και ορθώνονται ως ένα φράγμα ανάμεσα στον πελάτη και εμένα.

Στη θεραπευτική πρακτική, η θεωρία –αφού κάνει κάτι, που προηγουμένως ήταν κρυφό, να ξεχωρίσει– θέλω, έπειτα, να παραμερίζει. Η θεωρία μπορεί να το κάνει αυτό για μένα όταν ταιριάζει με κάτι στη δική μου εμπειρία. Διαφορετικά, επικάθεται πάνω στην εμπειρία μου και πρέπει να τη συγκρατώ συνεχώς σε μένα με τη δράση της βούλησης. Αυτό είναι άβολο, μπαίνει εμπόδιο στο να είμαι μαζί με ένα πελάτη, και –τολμώ να το πω;– μου δίνει μια αίσθηση “αναυθεντικότητας”.

Κάτι στις θεωρίες σχετικά με τη διυποκειμενικότητα φέρνει αυτή την άβολη αίσθηση στο σώμα μου. Αν και υπάρχουν πολλά με τα οποία συμφωνώ εννοιολογικά, η διυποκειμενικότητα έχει μια ενοχλητική τάση να μεγαλοποιεί τον κοινό κόσμο και να υποτιμάει το άτομο. Χρειάζομαι να συμφιλιωθώ με κάτι σε αυτή τη θεωρία πριν να μπορέσω να την “ενσωματώσω”. Και χρειάζομαι να την κάνω δική μου πριν να μπορέσει να διαποτίσει, μάλλον, παρά να παρεμποδίσει, τη δουλειά μου με τους πελάτες. Αυτό το άρθρο είναι μια προσπάθεια να διερευνήσω τη διυποκειμενικότητα, κυρίως μέσω των γραπτών του Merleau-Ponty και του Eugene Gendlin. Στόχος μου είναι να σκιαγραφήσω τις ιδέες τους και να δω πώς μπορούν να ταιριάξουν με τη δική μου εμπειρία και, έπειτα, πώς θα μπορούσαν ίσως αυτές να επηρεάσουν τη δουλειά μου ως θεραπευτή.

Γνωρίζω πως δεν είμαι ένας σάκος σφραγισμένος σφιχτά από δέρμα, γεμάτος με τις παγιωμένες λεπτομέρειες μιας απομονωμένης ζωής. Συνειδητοποιώ πως δεν υπάρχει κανένα προσωπικό “εγώ” διαχωρισμένο από το σώμα μου. Η διυποκειμενικότητα δίκαια αμφισβητεί τον Καρτεσιανό δυϊσμό πνεύματος/ σώματος που διαιρεί την επιστήμη, τον πολιτισμό, τη γλώσσα μας και τον τρόπο που ερμηνεύουμε την ίδια μας την εμπειρία. Αμφισβητεί την ιδέα της “εσωτερικής” ζωής και της “εξωτερικής” πραγματικότητας, του υποκειμένου και του αντικειμένου. Η διυποκειμενικότητα περιλαμβάνει τη φιλοσοφία της γλώσσας, τις σπουδές για τη συνειδητότητα (consciousness studies), τη φαινομενολογία, την αναπτυξιακή ψυχολογία, την οντολογία, και πολλά άλλα. Μερικές φορές, αυτές οι ιδέες μοιάζουν να δείχνουν προς την Ανατολή και την ανώνυμη συνειδητότητα, την απουσία του εγώ και την ψευδαίσθηση της ατομικότητας. Κάποιες φορές, νομίζω πως η στάση που παίρνουμε ως προς τη διυποκειμενικότητα σχετίζεται με τις προσωπικές μας απόψεις περί ατομικής περατότητας και, ιδιαίτερα, θνητότητας. Πιθανόν, επίσης, υποδηλώνει το που βρισκόμαστε, επί του παρόντος, σε σχέση με τις υπαρξιακές δυνατότητες της αυθεντικότητας και της “ερριμενότητας”.

Ωστόσο, θέλω να επικεντρωθώ στο τι εννοούμε με τον όρο ατομική εμπει- ρία μετά τη διυποκειμενικότητα. Σε αυτή τη συζήτηση, θα αναβάλω, με τρόπο τεχνητό, θέματα της φιλοσοφίας της γλώσσας, της ψυχολογίας της αντίληψης, της ανάπτυξης του παιδιού, κ.λπ., εκτός [από τα σημεία] όπου προσκρούουν με το ερώτημα περί “ατομικής” εμπειρίας. Θα σκιαγραφήσω τις ιδέες του Merleau-Ponty: τον πρωταρχικό ρόλο που αποδίδει στην αντίληψη, την άποψή του για το σώμα και τα σχόλιά του σχετικά με τη δυνατότητα “εσωτερικής” ατομικής εμπειρίας. Θα συγκρίνω αυτές τις ιδέες με τη φιλοσοφία του Eugene Gendlin˙ τον πρωταρχικό ρόλο που αποδίδει στη σωματική αλληλεπίδραση και μια εναλλακτική άποψη της “εσωτερικής” ατομικής εμπειρίας. Καθόλη τη διάρκεια, αναζητώ ένα τρόπο να ανακαλύψω τις ιδέες της διυποκειμενικής θεωρίας στη δική μου εμπειρία, έτσι ώστε να μπορέσω να τις ενσωματώσω εντός της ψυχοθεραπευτικής μου πρακτικής.

[… τέλος αποσπάσματος …]

Back To Top
X
X